Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Αλλάζουμε χέρια...

Του Γιώργου Κράλογλου 

Με επιστροφή στη δραχμή οι κινήσεις θα ήταν αστραπιαίες. Αγορές σε ρυθμό πολυβόλου. Με το ευρώ "ξεπουλάμε" κοντά στο 2030. Το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο. Η ελληνική σοβιετία αλλάζει χέρια. Πουλιέται στον καπιταλισμό. Η πρώην Σοβιετική Ένωση και η κομμουνιστική Κίνα πρωταγωνιστές στις εξαγορές. Ακολουθούν Γερμανοί, Ιταλοί, Γάλλοι, Άραβες. Η ΔΕΗ "γράφει" την "εισαγωγή" στο νέο κεφάλαιο. Να ζήσουμε να τα θυμόμαστε. 

Η ελληνική επιχειρηματική κοινότητα μετατρέπεται, σιγά-σιγά, (αλλά σταθερά) σε μειοψηφία των
μέχρι τώρα γνωστών ελληνικών επιχειρήσεων. Ιδιώτες επιχειρηματίες (της βιομηχανίας κυρίως) σε μικρομετόχους των επιχειρήσεών τους. 

Οι πωλήσεις και οι εξαγορές πρώην ελληνικών Ομίλων που ολοκληρώθηκαν σε τομείς της βιομηχανίας (παραγωγή γυαλιού, χαρτιού, και οικοδομικών υλικών) της αγροτοβιομηχανικής παραγωγής (όμιλος Ευθυμιάδη) και αυτές που είναι στα σκαριά (κατασκευαστικές, ασφαλιστικές -Εθνική Ασφαλιστική- και ξενοδοχεία) σχηματοποιούν μόνο μια γενική εικόνα. 

Στη Βόρεια Ελλάδα, την Πάτρα, τον Πειραιά και στη Δυτική Ελλάδα σε 3-4 χρόνια θα ακούγονται τα ρώσικα και τα κινέζικα περισσότερο από τα αλβανικά της Αθήνας. 

Μαζικές αγορές ακινήτων (σε ανυπολόγιστου –ακόμη– μεγέθους εκτάσεις) από Ισραηλινούς, Άραβες, Κινέζους, Ρώσους (μέχρι και Τούρκους) έκαναν συνολικό τζίρο (σε ένα χρόνο) κοντά στα 300 εκατ. ευρώ. 

Ως το τέλος του 2017 θα βγούνε στο σφυρί 540.000 ακίνητα μόνο από αυτά που έχει κατασχέσει και προωθεί σε πλειστηριασμό το κράτος. 

Ακολουθούν όσα θα μείνουν στο κράτος από περισσότερες των 50.000 αποποιήσεις κληρονομιάς (2014 μέχρι 2017) που έχουν αιτία την φορολογική ληστεία. 

Παράλληλα με τις κατασχέσεις του δημοσίου προσφέρονται για πώληση (από το 2014 και μετά) περισσότερες από 2.000 βιομηχανικές και βιοτεχνικές εγκαταστάσεις (εγκαταλελειμμένες και μη) είτε λόγω λουκέτου είτε λόγω χρεών σε Τράπεζες. 

Πρόκειται για πρώην παραγωγικές εγκαταστάσεις που διέκοψαν τη λειτουργία τους (απώλεια 360.000 θέσεων εργασίας) επειδή δεν τα βγάζουν πέρα με τον ανταγωνισμό. Επιβαρύνονται με διαφορά κόστους παραγωγής από 40-60% έναντι των άλλων χωρών της Ε.Ε.. 

Είναι άσχημα αυτά τα νέα; Καθόλου. Το αντίθετο θα έλεγα. Έστω και με καθυστέρηση δεκαετιών βαδίζουμε εκεί που βάδισε η πρώην Σοβιετική Ένωση και το Σοβιετικό μπλοκ της γειτονιάς μας.

Λογικά θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε. Αλλά δυστυχώς τα σημάδια του τι κερδίζουμε και (κυρίως) για το που πηγαίνουμε δεν είναι για γλέντια. Δεν είναι για χορούς...

Η απώλεια πάνω από 2 δισ. ευρώ (μόνο την τελευταία διετία) στην αποταμίευση αποδεικνύει ότι η οικονομία δεν συσσωρεύει "κέρδη" από τις μεταβιβάσεις που χάνουν τα ελληνικά χέρια.

Και μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Προχθεσινό "Special Report" του ΣΕΒ με τίτλο: "Εις υγείαν της παραοικονομίας" επιβεβαιώνει αυτά που όλοι βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. 

Μας λέει, ανάμεσα σε άλλα, ότι "...το αντίξοο επιχειρηματικό περιβάλλον σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση των επιχειρηματικών κερδών και της μισθωτής εργασίας εγκλωβίζουν πολλές επιχειρήσεις σε μικρά, χαμηλής παραγωγικότητας σχήματα τα οποία μπορούν και λειτουργούν στη μαύρη ή γκρίζα οικονομία, απομακρύνοντας από την αγορά οργανωμένα, παραγωγικά, επιχειρηματικά σχήματα και όσους εργάζονται σε αυτά.

Και μας εξηγεί για τις συνέπειες "...έτσι, η αγορά εγκλωβίζεται όλο και περισσότερο σε μια επιχειρηματικότητα περιορισμένης προοπτικής που επιβιώνει στην ημινομιμότητα και δεν μπορεί να προσφέρει ούτε αναπτυξιακή προοπτική ούτε αύξηση της καλοπληρωμένης μισθωτής εργασίας. Η υπερφορολόγηση στερεί από τις περισσότερες μικρομεσαίες επιχειρήσεις κάθε προοπτική ανάπτυξης και τις καθηλώνει στον άχαρο και επιβλαβή ρόλο άσκησης αθέμιτου ανταγωνισμού εις βάρος των νόμιμων επιχειρήσεων."

Να λοιπόν που βαδίζουμε. Να που μας έφθασαν η σοβιετική μεταπολίτευση, ο κρατισμός, το κράτος τέρας, οι πελατειακές σχέσεις, η διαπλοκή και το πέρασμα της οικονομίας στους κρατικοδίαιτους.

Στη μεταπολεμική Ελλάδα του ταβλά, του μπαλωματή, του ψιλικατζίδικου και του μαυραγορίτη. 

Με καθυστέρηση 25 ετών από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (μόνιμο γνώρισμα της Ελλάδας για κάθε προσαρμογή της) αναγκαζόμαστε να ανοίξουμε διάπλατα τις πόρτες της οικονομίας στην ελεύθερη αγορά.

Αλλά η δυναμική των πραγμάτων επιβάλλει να πουλήσουμε (ΔΕΚΟ και ιδιωτικούς Ομίλους) χωρίς πρόγραμμα για ανάπτυξη. Μόνο για να ξεχρεώσουμε. Και ως κράτος και ως ιδιώτες. Όσο και να τα βραχυκυκλώσουν (οι αριστερές μας κυβερνήσεις -όλων των αποχρώσεων-) θα καταλήξουν σε "συνθηκολόγηση". Η πίεση είναι βίαια. Άλλες λύσεις (επενδύσεις για παράδειγμα) δεν προσφέρονται. Χάθηκαν μαζί με την εμπιστοσύνη για την Ελλάδα. Για την πολιτική της. Και για τους πολιτικούς της. 


Δεν υπάρχουν σχόλια: