Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Τα λεφτά τελειώνουν μαζί και οι σύντροφοι...

Του Κώστα Στούπα 

"Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι πως τελειώνει όταν τελειώσουν τα χρήματα των άλλων" Μάργκαρετ Θάτσερ

Ο μύθος της ανάπτυξης μέσω της ζήτησης αποτελεί τη μεγαλύτερη αυταπάτη της ελληνικής χρεοκοπίας. Από το 1980 έως το 2010 το δημόσιο χρέος σκαρφάλωσε από το 30-40% του ΑΕΠ πάνω από το 200%.

Η αύξηση αυτή του χρέους, κατά ένα ποσοστό 70-80% έγινε μισθοί και συντάξεις. Ήτοι, έγινε μέσω αυτών "ζήτηση" η οποία όμως ουδόλως βοήθησε την εγχώρια παραγωγή. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 μέχρι και σήμερα ο παραγωγικός ιστός που δημιουργήθηκε στη χώρα μεταπολεμικά συνεχίζει να διαλύεται...

Μόνο μεταξύ 2000-2014 η συμμετοχή του κράτους στην καταβολή συντάξεων ξεπέρασε τα 200 δισ. ευρώ. Αν το χρέος είναι κάτι παραπάνω από 300 κάποιος μπορεί να βγάλει το συμπέρασμα για τα αίτια της χρεοκοπίας μας...

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ από ιδεολογική τύφλωση αλλά και άγνοια κινδύνου συνεχίζει με την καραμέλα της επίτευξης ανάπτυξης μέσω της αύξησης της "ζήτησης". Καθώς όμως κανείς δεν δανείζει πλέον το ελληνικό κράτος αλλά ούτε τις ελληνικές τράπεζες για να μοιράσουν χρήματα αυτό, εκτός από λάθος, είναι και αδύνατον.

Μοιραία το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να παρατείνει για μερικά χρόνια ένα σύστημα που είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει δημεύοντας ό,τι έχει απομείνει από τις καταθέσεις αυτών που δεν είχαν την ιδιοτέλεια να τις φυγαδεύσουν εγκαίρως μακριά από τις τράπεζες και δη στο εξωτερικό.

Κάθε τρίμηνο που περνά κάπου προστίθεται και ένας φόρος είτε άμεσος είτε έμμεσος είτε ως ασφαλιστική εισφορά.

Η χώρα σε μια φωτογραφία της ΔΕΗ

Ο λογαριασμός της ΔΕΗ αποτελεί μια χαρακτηριστική περίπτωση. Οι φόροι και τα τέλη είναι περισσότερα από το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνει κάποιος.

Μοιραία κάθε μήνας που περνά τα νοικοκυριά που δεν μπορούν να πληρώσουν αυξάνονται, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις. Μεταξύ πολλών άλλων έμμεσων και άμεσων φόρων, το υψηλό κόστος της ενέργειας καθιστά το κόστος παραγωγής υψηλό και τα ελληνικά προϊόντα μη ανταγωνιστικά ακόμη και όταν ποιοτικά είναι καλύτερα.

Μια ματιά σε έναν ισολογισμό αλλά και ένα λογαριασμό της ΔΕΗ αρκεί για να καταλάβει κάποιος ποια είναι η κατάσταση του μεγαλύτερου ομίλου της χώρας και κατ’ επέκταση και της χώρας. Βλέπε: Ισολογισμός 2015

Στον τελευταίο ισολογισμό της εταιρείας, αυτόν του 2015 η εταιρεία εμφανίζει πωλήσεις 5,7 δισ. ευρώ και ζημιές 102,5 εκατ. ευρώ.

Το σύνολο των υποχρεώσεων ξεπερνά τα 11 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 3,3 δισ. περίπου ήταν βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις που σημαίνει έπρεπε να καταβληθούν κυρίως το χρόνο που πέρασε...

Αν οι λειτουργικές δαπάνες του ομίλου το 2015 ήταν 4,9 δισ. ευρώ αποτελεί κατόρθωμα πως δεν έχει κατεβάσει ρολά ακόμη...

Η κατάσταση του μεγαλύτερου ομίλου της χώρας είναι τραγική γιατί για δεκαετίες διοικήθηκε επί της ουσίας από συνδικαλιστικό "παρακράτος" της μεταπολίτευσης. Η τελευταία ευκαιρία του ομίλου να αποφύγει τα χειρότερα ήταν επί διοίκησης Αθανασόπουλου ο οποίος εμφάνισε ένα σχέδιο ανάταξης αλλά εμποδίστηκε να το υλοποιήσει.

Αν κοιτάξει κάποιος ένα λογαριασμό της ΔΕΗ θα αντιληφθεί τα "εγκλήματα" που έχουν συντελεστεί σε αυτήν τη χώρα και γιατί μόνο από κάποιο θαύμα μπορεί να αποφύγει την κατάρρευση.

Τον παρακάτω λογαριασμό που δημοσιεύει η στήλη τον εντόπισε στα κοινωνικά δίκτυα και είναι πανομοιότυπος με τα εκατομμύρια λογαριασμούς που εκδίδονται κατά τακτά διαστήματα και ένα μεγάλο μέρος τους που αυξάνεται συνεχώς, μένουν απλήρωτοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: