Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Πολεμήστε την απελπισία και την κατάθλιψη με το φάρμακο της Πίστης και της Ταπείνωσης

Μια θλιβερή αλλά συμβολική ιστορία είναι η ιστορία του Δαίδαλου και του Ίκαρου. Η πτήση του ενός ήταν στο σωστό ύψος ενώ η πτήση του νεώτερου Ικάρου που δεν υπάκουσε στον πατέρα του, ήταν  πιο κοντά στο ήλιο. 

Μεταφορικά, θα λέγαμε ότι ο Δαίδαλος είναι η μεταφορική προτύπωση των ταπεινών, σοβαρών χαρακτήρων που αποφεύγουν τις υπερβολές και κινούνται εντός ορίων και κανόνων. Ενώ ο Ίκαρος προτυπώνει την αγάπη πολλών να φθάσουν και να ξεπεράσουν τα εσκαμμένα. 

Κάπως έτσι κινούμαστε οι περισσότεροι στις εποχές που ζούμε. Ξερόλες, εγωϊστές, εγωκεντρικοί....αδυνατούμε να κάνουμε συμβιβασμούς...αδυνατούμε να δούμε κάτι πέραν από το
δικό μας συμφέρον...και έτσι πολλοί από εμάς οδηγούμαστε σε αδιέξοδα...Και τότε όλοι και όλα φταίνε εκτός από εμάς...

Είναι όμως έτσι;

Ευτυχώς φταίμε σε ένα μεγάλο βαθμό εμείς..Και λέμε ευτυχώς γιατί αν το συνειδητοποιήσουμε, τότε μπορούμε να βελτιώσουμε την κατάσταση μας ξεκινώντας από τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί εμάς πρώτα πρέπει να αλλάξουμε, Και πιστέψτε μας, αν κάνουμε την μεγάλη αλλαγή του εαυτού μας, τότε πραγματικά πολλά θα αλλάξουν γύρω μας.

Για την τεκμηρίωση των ανωτέρω θα σας πούμε μερικές ιστορίες περιληπτικά. 

Ο απελπισμένος συνάδελφος

Ηλικίας περίπου 40 ετών, με οικογένεια που θα την ζήλευαν πάρα πολλοί...με περιουσία σημαντική...με εργασία αρκετά καλή με καλή αμοιβή για την εποχή που ζούμε....κι όμως...ζούσε από δικές του επιλογές, σε συνθήκες απόλυτης πίεσης, και απόλυτης έντασης...Η αιτία ήταν η επιθυμία του να είναι πρώτος σε όλα και να έχει λόγο σε όλα...Κατέκρινε, κουτσομπόλευε, συκοφαντούσε συναδέλφους για να μπορεί να ελέγχει πρόσωπα και καταστάσεις. Με αυτή τη τακτική κέρδιζε περισσότερες αρμοδιότητες, με τις ίδιες οικονομικές απολαβές και έπρεπε ατύπως  να δίνει λόγο για τους πάντες και τα πάντα. 

Με την τακτική του, έγινε άτυπα ο υπερδιευθυντής αλλά βλέποντας ότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στην αυξημένη πίεση που ο ίδιος είχε δημιουργήσει, που και που έπεφτε σε κρίσεις πανικού και η υγεία του άρχιζε να παρουσιάζει ανησυχητικές εξελίξεις. Η ανατροπή στη ζωή του,  άρχισε να έρχεται από ένα διαφορετικό συνάδελφο...Που ενώ  τον συκοφαντούσε, εκείνος ήταν ήρεμος και πολλές φορές χαμογελούσε...Του έβαζε λόγια για να τον εκνευρίσει και εκείνος δεν ταραζόταν. 

Το χαρακτηριστικό του ήταν ότι ένας παλαβός Χριστιανός. Άνθρωπος της εκκλησίας με το κομποσχοίνι συχνά πυκνά στο χέρι του. Από την υπόγεια σύγκρουση, σιγά σιγά άρχισαν να μπαίνουν μέσα του αμφιβολίες για τον εαυτό του. Μπροστά του είχε δύο δρόμους. Τον δρόμο των ψυχιάτρων και των γιατρών και από την άλλη τον δρόμο της ηρεμίας που δεν ήξερε. 

Το επόμενο βήμα έγινε μετά από πρόσκληση του παλαβού Χριστιανού να εξομολογηθεί σε ένα Αγιορείτη. Δεν το σκέφτηκε στιγμή. Πήγε αγχωμένος. Αισθανόταν μια μέγγενη να τον σφίγγει...Τόλμησε όμως να σκύψει κάτω από το πετραχείλι και να μιλήσει για τον εαυτό του και τα προβλήματα του .. Τόλμησε να ρίξει το φταίξιμο στο εαυτό του, χωρίς δικαιολογίες.. Εκπλάγηκε για τις απαντήσεις που πήρε...Ανακουφίστηκε..Έφυγε λυτρωμένος...Χαρούμενος...

Πλέον δεν ήθελε να επιστρέψει στην παλιά καθημερινότητα...Είχε γνωρίσει την λύτρωση και ήθελε να μεταβάλλει την κόλαση που ζούσε..Έκανε κάποιες πρώτες αλλαγές αλλά  ήθελε κι άλλη βοήθεια...Το δεύτερο βήμα έγινε με ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος... Ήταν το πρώτο του ταξίδι στο Άγιο Όρος και τον βοήθησε πολύ περισσότερο. Αν και είναι στην αρχή μιας πνευματικής πορείας, είναι ήδη πολύ αλλαγμένος. Απέκτησε μια εσωτερική ηρεμία που την έψαχνε σε ψυχολόγους και φάρμακα και την βρήκε στην Ορθοδοξία μας.  

Ο νεαρός καταθλιπτικός

Γυιός πολύ καλής οικογένειας..μετανάστης στον Καναδά, έκανε την πρώτη του απόπειρα αυτοκτονίας στα 25 του. Επέστρεψε στους γονείς του που μέρα με την μέρα ζούσαν με τον φόβο μιας νέας απόπειρας αυτοκτονίας. Ο νεαρός μπήκε κάτω από την παρακολούθηση έμπειρου ψυχιάτρου αλλά οι γονείς έβλεπαν το παιδί τους να είναι σε απελπιστική κατάσταση. Μέχρι που ο πατέρας του είχε μια συζήτηση με ένα συνάδελφο του που είχε πάει στο Άγιο Όρος. Αυτό ήταν το ερέθισμα...Ένα μήνα μετά, πήρε το γυιό του και ακολούθησε τον συνάδελφο, με τα παιδιά του και ένα φίλο και ανέβηκαν στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους. Μετά από μια μέρα προσαρμογής και επισκέψεων σε προσκυνήματα, ο Αγιορείτης Ιερομόναχος έδωσε εντολή στον Συνάδελφο που ήταν και ο αρχηγός της μικρής ομάδας, να επισκεφτούν τα προσκυνήματα του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και του Αγίου Παντελεήμονος και κράτησε κοντά του μόνο τον νεαρό καταθλιπτικό. Οι δύο συνάδελφοι όντως πήραν την παρέα τους και μετά από δύο περίπου ώρες, έκατσαν στο πολύ όμορφο μπαλκόνι της καλύβας του Αγίου Παντελεήμονα απολαμβάνοντας μια υπέροχη θέα. 

Λίγο αργότερα, ο πατέρας είδε τον γυιό του να έρχεται από ένα μονοπάτι και εγκατέλειψε την παρέα για να συναντήσει ιδιαιτέρως τον γυιό του. Ο γυιός ρώτησε τον πατέρα του...Πατέρα είπες τίποτα στον Πάτερ;;;; Όχι παιδί μου....Μα φαινόταν ότι γνώριζε όλη μου τη ζωή μου...Του άνοιξα τότε την καρδιά μου και του είπα πολλά περισσότερα που με βασάνιζαν...Πατέρας και γυιός αγκαλιάστηκαν και έκλαιγαν από την αναπάντεχη εξέλιξη...

Ο νεαρός επέστρεψε μεταμορφωμένος. Ήταν πολύ καλύτερα και πλέον οι γονείς μπορούσαν να είναι ήσυχοι ότι δεν θα ζήσουν νέα απόπειρα αυτοκτονίας. Ο νεαρός συνέχισε να πηγαίνει σε συνεδρίες με τον Ψυχίατρο του, αλλά κατά ομολογία του Ψυχιάτρου ο νεαρός ήταν πολύ καλύτερα και εκτός κινδύνου!! 

Θα μπορούσαμε να σας πούμε και άλλες ιστορίες. Το νόημα όμως ήταν και είναι να προβληματίσουμε όσους από εσάς έχετε ορθώσει τείχος απελπισίας. Ο δρόμος που ακολουθείται από τους περισσότερους από εμάς, οδηγεί αργά ή γρήγορα σε αδιέξοδο. Δώστε την ευκαιρία στον εαυτό σας γνωρίζοντας άξιους πνευματικούς. Σίγουρα υπάρχουν και οι ανάξιοι. Εσείς να πάτε στους άξιους. Πως έψαχνε ο Διογένης με το λυχνάρι;;; Πως ψάχνετε να βρείτε τον καλό γιατρό;;; Έτσι να κάνετε για να βρείτε και τον Πνευματικό που θα σας αναπαύσει.. Και όταν πάτε αφήστε πίσω τον εγωισμό σας και ανοίξτε το πνεύμα σας. Πείτε τα λάθη σας και τον πόνο σας. Χωρίς δικαιολογίες για τα σφάλματα σας...Ακούστε τις νουθεσίες του και συνεχίστε την προσπάθεια με τακτική εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία. 

Με ταπεινότητα όμως και χωρίς την τάση να κατακρίνετε και σχολιάζετε...Και θα δικαιωθεί η προσπάθεια σας. Πιστέψτε μας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: