Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Οι αποκαλύψεις για τις επαφές Πενταγώνου-Assad

Του Κώστα Ράπτη

Υπάρχει ο ορατός πόλεμος που διεξάγεται στη Συρία, αλλά υπάρχει και ο αόρατος πόλεμος που διεξάγεται, τουλάχιστον από το 2013, μεταξύ των αμερικανικών υπηρεσιών για το δέον γενέσθαι. Αυτή είναι η εικόνα που περιγράφει ο γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος Seymour Hersch (ο άνθρωπος που αποκάλυψε τη σφαγή του My Lai στο Βιετνάμ) στο εκτενές άρθρο του υπό τον τίτλο Military to Military στο τελευταίο τεύχος της London Review Of Books.

Οι πηγές που επικαλείται ο Hersch είναι κυρίως ανώνυμες, αμερικανικές και όχι μόνο, όμως παρά τις επικρίσεις, που και αυτή τη φορά ήταν έντονες, και έφθασαν μέχρι τον χαρακτηρισμό του ρεπορτάζ ως "θεωρίας συνωμοσίας”, η αξιοπιστία της ερευνητικής δουλειάς του διαχρονικά επιβεβαιώνεται.

Ο Hersch περιγράφει την αντίσταση που από το 2012 άρχισε να διογκώνεται στους κόλπους του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων υπό τον στρατηγό Martin Dempsey και στην στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών DIA, υπό τον Michael Flynn, απέναντι στην επίσημη αμερικανική πολιτική στη συριακή κρίση και δη απέναντι στο μυστικό πρόγραμμα εξοπλισμού ανταρτών στη Συρία από τη CIA. Η εκτίμηση Επιτελείου και DIA ήταν ότι η "μετριοπαθής συριακή αντιπολίτευση” ήταν πλέον ένα φάντασμα και ότι το αντάρτικο στη Συρία βρισκόταν πλήρως στα χέρια επικίνδυνων τζιχαντιστών, ενώ το επίσημο δόγμα ότι "ο Assad πρέπει να φύγει” ερχόταν σε αντίφαση με την απουσία οποιουδήποτε σχεδιασμού για την "επόμενη μέρα”. Το χαοτικό προηγούμενο της Λιβύης υπήρξε καθοριστικό στη σκέψη των αμφισβητιών της ακολουθούμενης πολιτικής (όπως άλλωστε και του Vladimir Putin που φέρεται να έχει παρακολουθήσει τρεις φορές το βίντεο του βίαιου θανάτου του Qaddhafi).

Σε κάθε περίπτωση, αντί της ολομέτωπης αντιπαράθεσης με τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, οι ενιστάμενοι επιχείρησαν να ενισχύσουν έμμεσα το καθεστώς της Συρίας απέναντι στην προέλαση των τζιχαντιστών, διοχετεύοντάς τους τις επιχειρησιακές πληροφορίες που ήταν δραματικά φανερό ότι του έλειπαν. Ως ενδιάμεσος για αυτό χρησιμοποιήθηκαν οι ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας, της Ρωσίας και του Ισραήλ με τις οποίες οι αμερικανικές έχουν τακτική "military-to-military” ανταλλαγή πληροφοριών. Με τη Γερμανία να ανησυχεί για την πιθανή ριζοσπαστικοποίηση των έξι εκατομμυρίων μουσουλμάνων στο έδαφός της, το Ισραήλ να ενδιαφέρεται για την ασφάλεια των βορείων συνόρων του και τη Ρωσία να αποτελεί σύμμαχο του Assad, η περαιτέρω διοχέτευση των πληροφοριών προς τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις ήταν εγγυημένη.

Το αμερικανικό Γενικό Επιτελείο φέρεται να προσέγγισε το 2013 μέσω των ίδιων καναλιών τη Δαμασκό προτείνοντας μιαν ευρύτερη συνεννόηση στη βάση τεσσάρων όρων: ότι η Συρία θα παρεμποδίσει την οργάνωση Χεζμπολλάχ από την πραγματοποίηση επιθέσεων εναντίον του Ισραήλ, ότι θα ξαναρχίσει τις διακοπείσες διαπραγματεύσεις με το εβραϊκό κράτος για το μέλλον των κατεχόμενων Υψωμάτων του Γκολάν, ότι θα αποδεχθεί την παρουσία Ρώσων και άλλων στρατιωτικών συμβούλων και ότι θα δεσμευθεί για τη διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών με ευρεία συμμετοχή διαφορετικών παρατάξεων.

Αυτή η συναλλαγή στηριζόταν στο έδαφος της προηγούμενης συνεργασίαςΗΠΑ-Συρίας κατά την περίοδο μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, αλλά και της τακτικής και όχι πάντοτε ομολογημένης ρωσοαμερικανικής στρατιωτικής συνεργασίας κατά τη μεταψυχροπολεμική περίοδο.

Μάλιστα για να ενισχύσει την αξιοπιστία του έναντι της Δαμασκού, το αμερικανικό επιτελείο μεσολάβησε στη CIA για να τερματισθεί το πρόγραμμα μεταφοράς οπλισμού από τη Λιβύη στους Σύρους αντάρτες και να αντικαταταθεί από την χορήγηση πεπαλαιωμένου και χαμηλότερης ποιότητας οπλισμού από τις τουρκικές στρατιωτικές αποθήκες. Ωστόσο, η απροθυμία του Assad να μπεί μονομερώς στη διαπραγμάτευση, χωρίς την σύμφωνξη γνώμη του στρατού και της αλαουιτικής κοινότητας, και η πεποίθηση πολλών εκ των ενδιαμέσων, όπως το Ισραήλ, ότι το συριακό καθεστώς "είναι τελειωμένο” απέτρεψε την ευόδωση αυτών των επαφών.

Στο άρθρο του Hersch είναι διάχυτη η ανησυχία των πηγών του για την αυτονόμηση της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας, οι οποίες έχουν οικειοποιηθεί το πρόγραμμα ενίσχυσης της ένοπλης συριακής αντιπολίτευσης και δεν υποχωρούν απέναντι στις αμερικανικές προειδοποιήσεις ότι η στήριξή τους καταλήγει σε εξτρεμιστές. Μάλιστα ένας πρώην σύμβουλος του Πενταγώνου αναφέρει χαρακτηριστικά "Μπορούμε να χειριστούμε τους Σαουδάραβες και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Μπορεί κανείς να πεί ότι όλη η ισορροπία στη Μέση Ανατολή βασίζεται σε ένα δόγμα αμοιβαία εγγυημένης καταστροφής ανάμεσα στο Ισραήλ και τον μεσανατολικό κόσμο, και η Τουρκία μπορεί να διαταράξει αυτή την ισορροπία – όπως ονειρεύεται ο Erdogan. Του είπαμε να σταματήσει τη διοχέτευση ξένων τζιχαντιστών μέσω Τουρκίας. Όμως αυτός έχει μεγάλα όνειρα – την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – και δεν συνειδητοποίησε μέχρι ποίου βαθμού θα μπορούσε να τα επιτύχει”...

Η ανησυχία για τον ρόλο της Τουρκίας φέρεται να είναι και ο κύριος λόγος για τον οποίο ο Γάλλος πρόεδρος Francois Hollande στράφηκε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Παρισιού στην Ε.Ε. και όχι στο ΝΑΤΟ.

Όμως, η συνολική διάθεση που αποπνέει το κείμενο του Hersch είναι η απορία και η απογοήτευση των συνομιλητών του για το γεγονός ότι, μετά την αποστράτευση του Dempsey και την απομάκρυνση του Flynn, ο Λευκός Οίκος του Obama μοιάζει ολοένα και πιο καθηλωμένος στην αντιφατική πολιτική που επιμένει στην έξοδο του Assad, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την Τουρκία ως αξιόπιστο σύμμαχο και διαβάζει την όλη συγκυρία με ψυχροπολεμικά "ματογυάλια”, αποκρούοντας την προοπτική πραγματικής συνεργασίας με τη Ρωσία και την Κίνα για την απόκρουση της τζιχαντιστικής απειλής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: