Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Εδώ Ουζουμπουρουλάνδη (του Πέτρου Λάζου)

Προχθές το βραδύ, ως γνωστόν, η κυβέρνηση εξέδωσε ένα non paper σύμφωνα με το οποίο μας πληροφορούσε ότι:

- Υπάρχουν μεγάλες και σοβαρές διχογνωμίες μεταξύ των δανειστών
- Οι διαπραγματεύσεις συναντούν εμπόδια. 
- Υπονοούσε ξεκάθαρα πως υπήρχε αδιέξοδο, με ευθύνη των «θεσμών»
- Ενημέρωνε πως προετοιμάζεται για έξοδο στις αγορές, μετά τον Ιούνιο. Με επιτόκια δεκαετούς μεγαλύτερα του 10%!

Λιγότερο από εικοσιτέσσερις ώρες μετά, ενημερωθήκαμε πως υπήρξε τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Έλληνα πρωθυπουργού και του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και ότι εκδόθηκε κοινή ανακοίνωση των δύο ηγετών. Το ακριβές κείμενο:

«Ο Πρόεδρος Ζ. Κ. Γιουνκέρ και ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας είχαν σήμερα τηλεφωνική επικοινωνία. Κατέγραψαν την πρόοδο που έχει σημειωθεί τις τελευταίες ημέρες στις συνομιλίες μεταξύ της Ελλάδος και των εταίρων της πάνω στο ζήτημα της αναλυτικής δέσμης μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να ολοκληρωθεί επιτυχώς η αξιολόγηση.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε στη σημασία των μεταρρυθμίσεων για εκσυγχρονισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος, ούτως ώστε να καταστεί δίκαιο, δημοσιονομικά βιώσιμο και αποτελεσματικό στην κατεύθυνση αποφυγής της φτώχειας της τρίτης ηλικίας.

Επίσης, συζήτησαν την ανάγκη οι μισθολογικές εξελίξεις και οι θεσμοί της αγοράς εργασίας να διαδραματίσουν ένα υποστηρικτικό ρόλο στη δημιουργία θέσεων εργασίας, στην ανταγωνιστικότητα και την κοινωνική συνοχή. Σε αυτό το πλαίσιο υπήρξε σύγκλιση απόψεων γύρω από τον ρόλο ενός μοντέρνου και αποτελεσματικού συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων, το οποίο θα πρέπει να αναπτυχθεί μέσω ευρείας διαβούλευσης και να πληροί τα υψηλότερα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Οι εποικοδομητικές συνομιλίες θα πρέπει να συνεχιστούν στα πλαίσια του Brussels Group».

Το κείμενο υπονοεί μεγάλες και σοβαρές υποχωρήσεις από Ελληνικής πλευράς. Σε φλέγοντα ζητήματα όπως το εργασιακό και το ασφαλιστικό. Ακόμη και αποδοχή της αξιολόγησης. Δηλαδή εγκαταλείπονται «παχύτατες κόκκινες γραμμές». Αυτό είναι άξιο θερμότατων συγχαρητηρίων. Αρκεί να μην έχουμε και πάλι ανάμειξη της «δημιουργικής ασάφειας», βέβαια. Αλλά αυτό που προβληματίζει, δεν είναι εκεί. Είναι στην πορεία των πράξεων.

Προσέξτε, την Τρίτη το Μέγαρο Μαξίμου βλέπει αδιέξοδο και σαν μόνη λύση προτείνει τον δανεισμό από την ελεύθερη αγορά, με επιτόκια μεγαλύτερα των τοκογλυφικών. Την ίδια μέρα μάλιστα, από τις ίδιες κυβερνητικές θέσεις, εκτίθενται σοβαρότατα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ο συντονιστής της διαπραγμάτευσης στον πρόεδρο της Ε.Κ.Τ. 

Την αμέσως επόμενη ημέρα, με ένα τηλεφώνημα, το ίδιο Μαξίμου προωθεί την διαπραγμάτευση σημαντικότατα και κάνει μια πιθανή συμφωνία ορατή. Μπορεί κανείς να καταλάβει το σκεπτικό που ακολουθήθηκε από το ένα σημείο στο άλλο; Πως είναι δυνατόν, μέσα σε λίγες ώρες, μία κυβέρνηση, η οποιαδήποτε κυβέρνηση, Ελληνική, Ολλανδική, Αμερικάνικη, της Ουζουμπουρουλάνδης αν θέλετε, να αλλάζει θέσεις σε τόσο μεγάλο βαθμό; Να πραγματοποιεί στροφή κατά 180ο μοίρες σε λιγότερο από μια μέρα;

Άλλη περίπτωση που δημιουργεί παρόμοιο προβληματισμό. Την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός συνομιλούσε με τον Jean Claude Junker, ο Έλληνας Υπουργός Οικονομικών δημοσίευε κείμενο σε blog ενός think tank, με τίτλο «Ένα σχέδιο για την ανάκαμψη της Ελλάδας». Όπου, χρησιμοποιώντας εντυπωσιακές λέξεις και φράσεις, πέντε φορέςτο ρήμα «φαντάζομαι» (imagine) και με υποθετικό λόγο, περιγράφει το «όραμα» για την ανάκαμψη της χώρας. Τελειώνει δε με το ευχολόγιο πως «είναι αποφασισμένη η κυβέρνηση να βοηθήσει (την χώρα) να λάμψει λαμπρά». 

Ενώ λοιπόν διεξάγονται οι κρισιμότερες διαπραγματεύσεις στην ιστορία της χώρας, ο αρμόδιος υπουργός «μπλογκάρει». Διαπραγματεύσεις για τις οποίες έχει την πλήρη ευθύνη. Καταλαβαίνετε κάτι; Διότι εγώ αδυνατώ. Απλά δεν μπορώ να το κατανοήσω.

Εχθές έγραφα πως η κυβέρνηση πάσχει από ιδεοληψία. Λίγο πριν γραφτούν αυτές οι γραμμές, με κάλεσε φίλος από το εξωτερικό. Με αφορμή το blog Βαρουφάκη. Όταν του εξήγησα την άποψη μου περί ιδεοληψίας μου είπε: «Κάνεις λάθος. Δεν είναι ιδεοληπτικοί. Είναι παλαβοί» («lunatic fools » η φράση που χρησιμοποίησε). Ίσως να έχει δίκιο. Προσωπικά καταφέρνω μόνο να έχω ένα φόβο. Πρόκειται για κάτι που κανείς δεν έχει μου εκφράσει μέχρι τώρα. Τι θα μπορούσε να προκύψει αν συμβαίνουν και τα δυο ταυτόχρονα; Διότι υπάρχει η περίπτωση να έχουμε δίκιο τόσο εγώ, όσο και ο Αμερικανός φίλος. Για φανταστείτε το λίγο. Ή, πιο «οραματικά», για imagine το λίγο. Μήπως τελικά ζούμε στην Ουζουμπουρουλάνδη και δεν το ξέρουμε;

Πέτρος Λάζος



Πηγή:www.capital.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: