Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Ποιος ήταν ο Ληστής εκ δεξιών και ποιός ο πρώτος άνθρωπος που επισκέφθηκε τον Παράδεισο

ΤΡΟΜΕΡΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΥΘΙ-ΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

Ο Ληστής εξ αριστερών βρίζει τους τιμωρούς του, βλασφημάει το Θεό  και όσο ο πόνος μεγαλώνει, τόσο από τη ψυχή του βγαίνει χολή...

"Τι με κοιτάς και δεν κάνεις κάτι;;; Είσαι και εσύ ένας από εκείνους τους Θεούς που πιστεύουν αυτοί;; Όλοι ψεύτικοι είστε..."

"Μην μιλάς έτσι για Εκείνον...Δεν έκανε τίποτα και άδικα σταυρώθηκε...Εμείς κάναμε φόνο. Για αυτό πληρώνουμε...Δεν το βλέπεις;;; Δεν βλέπεις ότι πονάει πιό πολύ για όλους εμάς και λιγότερο για τον εαυτό του..."

Ο Χριστός στρέφει το βλέμμα επάνω του αφού σαν δροσερό αεράκι ήρθαν τα λόγια να απαλύνουν τον πόνο του... Οι ματιές διασταυρώνονται και η επικοινωνία λειτουργεί χωρίς τις παρεμβολές του
αμετανόητου ληστή...Άηχη μεταφορά εικόνων, συναισθημάτων συμπαράστασης, παρηγοριάς και ελπίδας γεμίζει τον μεταξύ τους χώρο...Ο Χριστός γίνεται αποδέκτης μιας μοναδικής ειλικρινούς μετάνοιας, εισπράττει όμως και έναν ανείπωτο παρήγορο λόγο που τον γεμίζει δύναμη να αντέξει μέχρι το τέλος, και ελπίδα ώστε να μην πάει χαμένη η Σταυρική του Θυσία!!!

"Δεν αξίζεις τέτοιο τέλος...Δώσε τον πόνο σου σε εμένα που έκανα φόνο..."

Η ματιά του Ιησού διαπερνάει τον νού του Ληστή σαν λάμψη εσωτερική, τόσο δυνατή που στρέφει το κεφάλι ψηλά και δείχνει να φεύγει μαζί της στο ταξίδι της λησμονιάς...

"Είδα το Βασίλειο σου..."

"Αύριο θα είσαι μαζί μου εκεί", απαντάει ψελλίζοντας με πόνο ο Ιησούς...

"Είμαστε μαζί στην αρχή και στο τέλος...Πάνε τώρα 33 χρόνια που ξανασυναντιόμαστε...Ήταν τότε που σας κυνηγούσε ο Ηρώδης...Εκείνη η γυναίκα που κλαίει τώρα στα πόδια σου σε έφερε στη σπηλιά μας...Εκεί κρυβόταν ο πατέρας και η μάνα μου... Μόλις που είχαμε γεννηθεί... Ώρες είναι η διαφορά της ηλικίας μας...

Εκείνη μου μίλησε για εσένα πριν λίγο καιρό...Εκείνη μου είπε για το πρώτο δώρο που μου έκανες...Κόλλησα λέπρα και ήμουν νεογέννητος...Η μητέρα σου σε έλουσε...με τα αποπλύματα που με έπλυνε η δική μου και έγινα καλά...Ήταν το πρώτο δώρο σου...Όμως τώρα μου δίνεις το μεγαλύτερο..Σώζεις τη ψυχή μου Κύριε...

Συγχώρεσε με...Μεγάλωσα με έναν πατέρα που μου έμαθε μόνο να κλέβω και να σκοτώνω...Δεν γνώριζα για εσένα...Αν ήξερα για την καλωσύνη σου δεν θα ήμουν εδώ τώρα...Μην αφήσεις τον κόσμο σε έγνοια Κύριε...Μάθε του την αγάπη...Δώσε εντολή σε εκείνον που μας κοιτάζει τώρα και παρηγορεί την μάνα σου να τρέξει στα πέρατα της γής και να φωνάξει για εσένα... Όλοι θα θέλουν ένα τέτοιο πατέρα...

Είσαι η Ελπίδα!!! Σε παρακαλώ Κύριε μην εγκαταλείψεις τον άνθρωπο ποτέ...."

Ο Χριστός σήκωσε το βλέμμα ψηλά...Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση...Όλα σκοτείνιασαν και μόνο το φως του έμεινε...

Εκείνο το φως που μέχρι σήμερα δίνει ελπίδα στον άνθρωπο!!!!


Δεν υπάρχουν σχόλια: