Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

ΔΝΤ, δύο στο καρφί… μία στο πέταλο

Του Γ. Αγγέλη 

Η πολιτική διευκόλυνση από την ηγεσία του ΔΝΤ αλλά και από τους αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης δεν είναι κάτι στο οποίο μπορεί να «ποντάρει» η ελληνική πλευρά στη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς.

Η στάση της Ch. Lagarde στη μακρά συνάντησή της με τον Γ. Βαρουφάκη, αλλά και του υφυπουργού Οικονομικών Nathan Sheets επιβεβαίωσε για άλλη μία φορά ότι ο τρόπος που ο… επίμονος και σχολαστικός διαπραγματευτής κ. Γκογιάλ αντιμετωπίζει στο πλαίσιο του Brussels Group τη διαπραγμάτευση με την Αθήνα έχει την πλήρη έγκριση της διοίκησης του Ταμείου. Το ίδιο
σημείο αναδύθηκε και από τις δηλώσεις του κ. Sheets ο οποίος ζήτησε συνέπεια στις δεσμεύσεις.

Άλλωστε αυτή η «στάση» υποχρέωσε τον κ. Βαρουφάκη να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον επιχειρώντας να… περιορίσει μέσω της κας Lagarde την υποτιθέμενη «αυτονόμηση» του υπηρεσιακού κ. Γκογιάλ.

Οι «κόκκινες γραμμές» του κ. Γκογιάλ από την πλευρά του ΔΝΤ δεν είναι άλλο από τη δανειακή συμφωνία που έχει υπογραφεί με την Ελλάδα και η οποία προϋποθέτει την ολοκλήρωση της κατά ΔΝΤ αξιολόγησης προκειμένου να «τρέξει» η υποχρέωση του ΔΝΤ για την εκταμίευση των δόσεων του 2014 που θα μπορούσαν να εκτονώσουν έστω και προσωρινά την ταμειακή ασφυξία στην Ελλάδα. Και αυτή η συμφωνία δεν έχει τροποποιηθεί ακόμα και μετά την αναγνώριση του «λάθους των πολλαπλασιαστών» που επηρεάζει άμεσα την συζήτηση για τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Η κα Lagarde με γαλλική ευγένεια αλλά και γερμανική αδιαλλαξία επανέλαβε την υποχρέωση της αξιολόγησης και με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο επέβαλε την παρουσία του κ. Γκογιάλ και πάλι στο γραφείο του έλληνα υπουργού Οικονομικών.

Πληροφορίες, οι οποίες προς το παρόν δεν έχουν διασταυρωθεί, λένε παρ’ όλα αυτά ότι και η κα Lagarde άφησε κάποια περιθώρια ελαστικότητας στον κ. Βαρουφάκη που έχουν να κάνουν με το ελληνικό αίτημα να ενταχθεί η συζήτηση για το ασφαλιστικό και το εργασιακό στο μεγάλο πακέτο της διαπραγμάτευσης που θα αφορά το νέο μεσοπρόθεσμο, ή αλλιώς το αναπτυξιακό πρόγραμμα των επόμενων ετών που θα πρέπει να διαδεχθεί την «συμφωνία γέφυρα».

Και ο λόγος γι’ αυτό, τουλάχιστον όσον αφορά στο ασφαλιστικό, είναι ότι η αντιμετώπισή του δεν μπορεί παρά να συσχετισθεί με την συνολική συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Στο σημείο αυτό, κατά πως φαίνεται, υπάρχει ένα περιθώριο συζήτησης καθώς το αναλογιστικό έλλειμμα στο ασφαλιστικό σύστημα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί παρά σαν παράμετρος της διευθέτησης του χρέους και της αύξησης της απασχόλησης από τα εφιαλτικά επίπεδα που είναι σήμερα.

Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά που παραμένει «κόκκινη γραμμή» στη βάση της στάσης του ΔΝΤ και για την οποία δεν είναι ο κ. Γκογιάλ αλλά η κα Lagarde ο υπεύθυνος διαχειριστής.

Πρόκειται για τη συμφωνία του Νοεμβρίου του 2012 στο Eurogroup.

Η συμφωνία αυτή προβλέπει ότι από την στιγμή που η Ελλάδα θα επιτύχει «πρωτογενή πλεονάσματα» (που συνδέονται με την εκτέλεση του τρέχοντος προϋπολογισμού) η Ευρωζώνη δεσμεύεται να διασφαλίσει την εξυπηρέτηση (βιωσιμότητα) του ελληνικού χρέους με ότι και αν αυτό χρειασθεί…

Το πρώτο παράδοξο ήταν ότι η προηγούμενη κυβέρνηση απέφυγε να αναδείξει το σημείο αυτό αμέσως μετά την επιβεβαίωση του πρωτογενούς πλεονάσματος τον προηγούμενο χρόνο.

Το δεύτερο παράδοξο είναι ότι ούτε η νυν κυβέρνηση το έχει αναδείξει στην τρέχουσα διαπραγμάτευση, ούτε καν στην προεργασία για τη «συμφωνία - γέφυρα».

Ο άμεσα ενδιαφερόμενος όμως για το σημείο αυτό της συμφωνίας είναι το ΔΝΤ το οποίο έχει ως καταστατική του υποχρέωση τη διασφάλιση της εξυπηρέτησης του χρέους από τον δανειολήπτη τουλάχιστον για δώδεκα μήνες προκειμένου να προχωρήσει σε εκταμίευση δόσεων.

Από μόνο του ΔΝΤ είναι υποχρεωμένο να ολοκληρώσει την αξιολόγηση που ακολουθεί την δανειακή συμφωνία και αυτό επιμένει να κάνει.

Το θέμα πλέον είναι για τους ευρωπαίους εταίρους της συμφωνίας αυτής να ενεργοποιήσουν τις υπόλοιπες δεσμεύσεις της, αλλά γι’ αυτό φαίνεται ότι κανείς δεν βιάζεται.

Οι ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας είναι κατανοητό γιατί, η Αθήνα όμως; 


Πηγή:www.capital.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: