Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Πρωτόκολλο της Σιών δέκατο πέμπτο

Όταν τέλος θα αρχίσουμε να βασιλεύουμε μετά από πραξικοπήματα οργανωμένα παντού την ίδια μέρα, ύστερα από την οριστική ομολογία της μηδαμινότητας όλων των υφιστάμενων κυβερνήσεων (και θα περάσει πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιώνας ολόκληρος, μέχρι τη στιγμή εκείνη), θα προσπαθήσουμε να μην υπάρχουν συνωμοσίες εναντίον μας. Για το σκοπό αυτό θα καταδικάζουμε σε θάνατο όσους θα αντισταθούν ένοπλα κατά την άνοδο μας στην εξουσία. Κάθε νέα δημιουργία οποιασδήποτε μυστικής οργάνωσης θα
τιμωρείται επίσης με θάνατο. Όσες υπάρχουν στις μέρες μας και μας είναι γνωστές και μας έχουν εξυπηρετήσει και εξακολουθούν να μας εξυπηρετούν, θα καταργηθούν και εξοριστούν στις απομακρυσμένες από την Ευρώπη Ηπείρους. Με τον ίδιο τρόπο θα μεταχειρισθούμε και τους Χριστιανούς Μασόνους που γνωρίζουν περισσότερα από όσα πρέπει. Εκείνοι που θα λυπηθούμε για ένα οποιοδήποτε λόγο θα βρίσκονται κάτω από το παντοτινό τρόμο της εξουσίας. 

Θα ψηφίσουμε νόμο του οποίου όλα τα παλαιά μέλη των μυστικών οργανώσεων θα πρέπει να εγκαταλείψουν την Ευρώπη, κέντρο της Κυβέρνησης μας. 

Οι αποφάσεις της Κυβέρνησης μας θα είναι οριστικές και αμετάκλητες. 

Στις χριστιανικές κοινωνίες που έχουμε σπείρει τόσο βαθιές ρίζες διαφωνιών και διαμαρτυριών, δεν είναι να δυνατό να αποκατασταθεί η τάξη παρά μόνο με αμείλικτα μέτρα, που να μαρτυρούν άκαμπτη εξουσία. Είναι ανώφελο να δίνεται προσοχή στα θύματα που πέφτουν για χάρη του μελλοντικού καλού. 


Το καθήκον κάθε Κυβέρνησης που αισθάνεται ότι υπάρχει δεν είναι μόνο ν'απολαμβάνει τα προνόμια της αλλά ν'ασκεί τα καθήκοντα της και να πετυχαίνει το καλό έστω και με τις μεγαλύτερες θυσίες. Για να είναι μια Κυβέρνηση ακλόνητη, πρέπει να ενισχύει την αίγλη της δύναμης της, και η αίγλη αυτή πετυχαίνεται μόνο με μεγαλοπρεπή αδιαλλαξία της εξουσίας, που πρέπει να φέρει τα σημάδια απαραβίαστης και Θείας εκλογής. Τέτοια ήταν μέχρι τέλος η Ρωσική Μοναρχία, ο μόνος σοβαρός εχθρός μας σε ολόκληρο τον κόσμο μετά την παποσύνη. Θυμηθείτε το παράδειγμα της πλημμυρισμένης στο αίμα Ιταλίας, η οποία δεν άγγιξε ούτε τρίχα από το κεφάλι του Σύλλα, που είχε χύσει το αίμα εκείνο. Ο Σύλλα θεοποιούνταν από την δύναμη του στα μάτια του λαού που τον τυραννούσε και η θαρραλέα επιστροφή του στην Ιταλία τον καθιστούσε ανίκητο...


Ο λαός δεν πειράζει εκείνο που τον υπνωτίζει με το θάρρος και την ψυχική του δύναμη.


Αλλά για όσο καιρό θα περιμένουμε την ανακήρυξη μας, θα δημιουργούμε και θα πολλαπλασιάζουμε τις μασονικές στοές σε κάθε χώρα της οικουμένης. Θα προσελκύουμε σε αυτές όλους εκείνους που είναι ή μπορούν να γίνουν υπέροχοι πράκτορες μας. Οι στοές αυτές θα αποτελούν το σπουδαιότερο γραφείο πληροφοριών μας και το όργανο μας που θα έχει τη μεγαλύτερη επιρροή. Θα συγκεντρώσουμε όλες αυτές τις στοές σε μια διοίκηση γνωστή σε εμάς και που θα αποτελείται από τους σοφούς μας. Οι στοές θα έχουν τον αντιπρόσωπο τους, πίσω από τον οποίο θα κρύβεται η διοίκηση, για την οποία μιλάμε, και από αυτούς τους αντιπροσώπους θα δίνονται οι διαταγές και τα συνθήματα. Θα δημιουργήσουμε μέσα σ'αυτές τις στοές τον πυρήνα όλων των επαναστατικών και φιλελεύθερων στοιχείων. Τα μέλη τους θ'ανήκουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Τα πιό μυστικά πολιτικά σχέδια θα τα γνωρίζουμε και θα τα κατευθύνουμε αμέσως από τη στιγμή της εμφάνισης τους. 


Μεταξύ των μελών αυτών των στοών θα περιλαμβάνονται και όλοι οι πράκτορες της εθνικής και της διεθνούς αστυνομίας (όπως στην υπόθεση Azeff), διότι η υπηρεσία τους μας είναι αναντικατάστατη, δεδομένου ότι η αστυνομία μπορεί όχι μόνο να παίρνει μέτρα εναντίον των ισχυρογνωμόνων, αλλά και να δημιουργεί αφορμές δυσαρεσκειών, κτλ. Όσοι συμμετέχουν στις μυστικές οργανώσεις είναι συνήθως φιλόδοξοι τυχοδιώκτες και γενικά άνθρωποι ως επί το πλείστον κενοί, με τους οποίους δε θα δυσκολευτούμε να συνεννοηθούμε για την εκπλήρωση των σκοπών μας. 


Αν εκπληρωθούν ανωμαλίες, αυτό θα σημαίνει ότι υπήρχε ανάγκη να κλονισθεί και να καταστραφεί μια πολύ ισχυρή αλληλεγγύη. Αν στους κόλπους της δημιουργηθεί κάποια συνωμοσία, Αρχηγός της θα είναι ένας από τους πιο πιστούς υπηρέτες μας. Είναι φυσικό να είμαστε εμείς, και όχι κάποιος άλλος, εκείνοι που θα καθοδηγούν τις υποθέσεις του μασονισμού, διότι γνωρίζουμε τον τελικό σκοπό κάθε ενέργειας ενέργειας, ενώ οι Χριστιανοί δε γνωρίζουν τίποτα, ούτε καν το άμεσο αποτέλεσμα. Ικανοποιούνται συνήθως με τη στιγμιαία επιτυχία του εγωϊσμού τους κατά την εκτέλεση του σχεδίου τους, χωρίς καν να διακρίνουν ότι το σχέδιο αυτό δεν προέρχεται από την πρωτοβουλία τους, αλλά τους υπαγορεύθηκε από εμάς. 


Οι Χριστιανοί γίνονται μέλη των στοών από περιέργεια ή με την ελπίδα ν'απολαύσουν κάποια δημόσια ωφέλεια χάρη στη βοήθεια τους, μερικοί μάλιστα απ'αυτούς και για να μπορούν να εκφράσουν ενώπιον του κοινού τα απραγματοποίητα όνειρα τους, που δε στηρίζονται σε τίποτε. Θέλουν τη συγκίνηση της επιτυχίας και των χειροκροτημάτων, τα οποία πάντοτε χορηγούμε άφθονα. Τους προσφέρουμε αυτή τη επιτυχία, για να επωφεληθούμε την ικανοποίηση του εαυτού τους, που προκαλείται απ'αυτή, χάρη στην οποία ικανοποίηση οι άνθρωποι δέχονται τις υπαγορεύσεις μας χωρίς να προφυλάγονται απ' αυτές, έχοντας πιστέψει εντελώς ότι, αφού είναι αλάνθαστοι, εκφράζουν ατομικές τους ιδέες, καθώς είναι ανίκανοι να οικειοποιηθούν τις ιδέες των άλλων...Δε μπορείτε να φανταστείτε πως γίνεται να φτάσουν και οι πιο συνετοί χριστιανοί σε ασυνείδητη απλοϊκότητα, με τον όρο να είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, και συγχρόνως πόσο εύκολα απογοητεύονται από την παραμικρή αποτυχία, έστω και μόνο με την παρεμπόδιση των χειροκροτημάτων, καταλήγοντας κατόπιν σε δουλική υπακοή με το σκοπό νέων επιτυχιών...


Όσο οι δικοί μας αρκούνται στο να φέρουν σε πέρας τα σχέδια τους και περιφρονούν την επιτυχία, τόσο οι χριστιανοί είναι έτοιμοι να θυσιάσουν όλα τα σχέδια τους, για να έχουν προπαντός επιτυχίες. Αυτή η ψυχολογία διευκολύνει τεράστια την δουλειά μας να τους κατευθύνουμε. Αυτοί, που φαινομενικά είναι τίγρεις, έχουν ψυχή προβάτων και τα κεφάλια τους είναι εντελώς άδεια. Τους έχουμε ρίξει σαν δόλωμα της απορρόφησης της ανθρώπινης 
ατομικότητας από τη συμβολική ενότητα του συνόλου. Δεν κατάλαβαν έως τώρα και δεν θα καταλάβουν ούτε προσεχώς ότι αυτό το δόλωμα είναι φανερή παραβίαση του σπουδαιότερου νόμου της φύσης, η οποία από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας δημιούργησε το κάθε όν διαφορετικό από τα άλλα, ακριβώς για να αποδεικνύει την ατομικότητα του. 


Το ότι μπορέσαμε να τους οδηγήσουμε σ'αυτή τη φοβερή τύφλωση δεν αποδεικνύει με καταπληκτική σαφήνεια μέχρι ποιό σημείο το πνεύμα τους είναι περιορισμένο σε σύγκριση με το δικό μας; Η περίπτωση αυτή είναι η κυριότερη εγγύηση της επιτυχίας μας. Πόσο οξυδερκείς ήταν οι παλιοί σοφοί μας που έλεγαν ότι, για να πετύχει κάποιος ένα σκοπό, δεν πρέπει να διστάζει μπροστά στα μέσα ούτε και να υπολογίζει τον αριθμό των θυμάτων που θυσιάστηκαν. Ποτέ δεν υπολογίσαμε τα θύματα των κτηνών χριστιανών και, μολονότι έχουμε θυσιάσει πολλούς δικούς μας, έχουμε δώσει στο λαό μας τέτοια δύναμη πάνω στη γη, που δε θα τολμούσε καν να ονειρευτεί άλλοτε. 


Ο θάνατος είναι το αναπόφευκτο τέλος καθενός. Είναι προτιμότερο να επισπεύδουμε το τέλος εκείνων, οι οποίοι βάζουν εμπόδιο στο έργο μας, παρά το τέλος το δικό μας, που δημιουργήσαμε αυτό το έργο. Καταδικάζουμε σε θάνατο τους μασόνους, με τέτοιο τρόπο, ώστε κανείς, εκτός από τους αδελφούς τους, δεν μπορεί να υποπτευθεί τίποτα, ούτε κι αυτά τα ίδια τα θύματα των καταδικών μας. Πεθαίνουν όλοι, όταν αυτό είναι αναγκαίο σαν από φυσική ασθένεια...Αυτή η ίδια  η Αδελφότητα, αν και το γνωρίζει, δεν τολμά να διαμαρτυρηθεί. 


Τα μέτρα αυτά εξολόθρευσαν από τον κόλπο του μασονισμού κάθε σπέρμα διαμαρτυρίας. Ενώ συγκρατούμε το λαό και τους πράκτορες μας σε πλήρη υπακοή. 


Με την επιρροή μας η εκτέλεση των νόμων των Χριστιανών έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Το γόητρο των νόμων υποσκάπτεται από τι φιλελεύθερες ερμηνείες που τους έχουμε εισαγάγει. Στις εξουσίες και στα ζητήματα πολιτικής και αρχών τα δικαστήρια αποφασίζουν ότι τους προδιαγράφουμε, αντιλαμβάνονται τα πράγματα από τη σκοπιά που τους παρουσιάζουμε. Χρησιμοποιούμε για αυτό τη μεσολάβηση προσώπων με τα οποία νομίζει κανείς πως δεν έχουμε καμμία σχέση, τη γνώμη των εφημερίδων και άλλα μέσα ακόμη. Κι αυτοί οι γερουσιαστές καθώς και η ανώτερη διοίκηση δέχονται τυφλά τις συμβουλές μας. Το καθαρά ζωώδες πνεύμα των Χριστιανών δεν είναι ικανό ν'αναλύσει και να παρατηρήσει κάν, και ακόμη περισσότερο να προβλέψει σε τι μπορεί να καταλήξει η παρουσίαση του ζητήματος  με κάποια ορισμένη μορφή. 


Από τη διαφορά αυτή της ικανότητας σκέψης ανάμεσα στους Χριστιανούς και σε εμάς αντιλαμβάνεται κανείς καθαρά τη σφραγίδα της εκλογής μας και το ανθρωπιστικό μας σήμα. Το πνεύμα των Χριστιανών είναι ενστικτώδες, ζωώδες. Βλέπουν, αλλά δεν βλέπουν και ούτε εφευρίσκουν (εκτός από υλικά πράγματα). Από αυτό φαίνεται καθαρά ότι αυτή η ίδια η φύση μας προόρισε να διοικήσουμε τον κόσμο. 


Όταν θα φτάσει ο καιρός να κυβερνήσουμε φανερά και να δείξουμε τα αγαθά της διοίκησης μας, θα επαναθεσπίσουμε όλες τις νομοθεσίες. Οι νόμοι μας θα είναι σύντομοι, σαφείς, ακλόνητοι, χωρίς σχόλια, ώστε ο καθένας να μπορεί εύκολα να τους μαθαίνει. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των νόμων θα είναι η υπακοή στις αρχές που θα φτάνει σε μεγαλειώδη βαθμό. Τότε όλες οι καταχρήσεις θα εξαφανιστούν εξαιτίας της ευθύνης όλων, μέχρι και του τελευταίου, απέναντι στην ανώτερη εξουσία του αντιπροσώπου του πολιτεύματος. Οι καταχρήσεις εξουσίας των κατώτερων  υπαλλήλων θα τιμωρούνται τόσο αυστηρά, ώστε κανείς δε θα τολμήσει να μετρήσει τη δύναμη του. Θα παρακολουθούμε με αυστηρό βλέμμα κάθε διοικητική πράξη, από την οποία εξαρτάται η λειτουργία της κυβερνητικής μηχανής, διότι η παράλυση της διοίκησης προκαλεί παγκόσμια παράλυση. Κάθε περίπτωση παρανομίας ή καταχρήσεως θα τιμωρείται παραδειγματικά. Η δωροδοκία και η αλληλέγγυα συνενοχή μεταξύ των υπαλλήλων της Διοικήσεως θα εξαφανιστούν μετά τα πρώτα παραδείγματα αυστηρότατης τιμωρίας. Η αίγλη της εξουσίας μας απαιτεί αποτελεσματικές τιμωρίες, δηλαδή σκληρές, για την ελάχιστη παράβαση των νόμων, γιατί κάθε παράβαση θίγει το γόητρο της ανώτερης αρχής. Ο καταδικασμένος, έστω και αν τιμωρηθεί αυστηρότερα για το σφάλμα του, θα πέσει σαν στρατιώτης στο πεδίο της διοικητικής μάχης για την Αρχή, τους Νόμους και τις θεωρίες, τα οποία δεν επιτρέπουν να υπερισχύσει το ιδιωτικό συμφέρον από τη δημόσια λειτουργία έστω και εκ μέρους εκείνων που οδηγούν το άρμα της κοινωνίας.


Οι δικαστές μας γνωρίζουν ότι, αν θέλουν να καυχηθούν για κάποια ανόητη ευσπλαχνία, παραβιάζουν τον νόμο της δικαιοσύνης, η οποία θεσπίστηκε για να συγκρατεί τους ανθρώπους, τιμωρώντας τα σφάλματα και όχι για να δείχνει ο δικαστής την ψυχική του αγαθότητα. Επιτρέπεται να δείχνει κανείς τα προτερήματα αυτά στον ιδιωτικό βίο, όχι όμως και στο δημόσιο χώρο, που είναι η βάση της διαπαιδαγώγησης του ανθρώπινου βίου. 


Το δικαστικό μας προσωπικό δε θα υπηρετεί πέρα από τα 55 χρόνια, πρώτον γιατί οι γέροντες επιμένουν με περισσότερο πείσμα στις προσχηματισμένες γνώμες τους και δείχνουν λιγότερη υπακοή στις νέες διατάξεις, και δεύτερον γιατί θα μας επιτρέπει να ανανεώνουμε ευκολότερα το προσωπικό, που έτσι θα υποτάσσεται καλύτερα σε μας. Εκείνος που θα θέλει να διατηρήσει τη θέση του θα υπόκειται σε τυφλή υπακοή. 


Γενικά οι δικαστές μας θα εκλέγονται από μας μόνο ανάμεσα από εκείνους που θα γνωρίζουν καλά ότι η αποστολή τους είναι να εφαρμόζουν τους νόμους και να τιμωρούν και όχι να δείχνουν επιείκεια για ζημιά του Κράτους, όπως φαντάζονται σήμερα οι Χριστιανοί. Οι προαγωγές θα χρησιμεύσουν επίσης για τη διάλυση της ενωτικής συναδελφικής αλληλεγγύης και έτσι θα τους σπρώξουν όλους στο να αφοσιωθούν στα συμφέροντα της Κυβέρνησης, από την οποία θα εξαρτάται η τύχη τους. Η νέα γενιά των δικαστών θα εκπαιδευτεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην επιτρέπει καταχρήσεις, που θίγουν την κατεστημένη τάξη στις σχέσεις ανάμεσα σε εμάς και τους υπηκόους μας. 


Στις μέρες μας οι χριστιανοί δικαστές, επειδή δεν καταλαβαίνουν ακριβώς τον προορισμό τους, δείχνουν επιείκεια σε όλα τα εγκλήματα, και αυτό γιατί οι σημερινοί κυβερνήτες όταν διορίζουν τους δικαστές στα αξιώματα τους, δε φροντίζουν να τους εμπνεύσουν το αίσθημα του καθήκοντος και τη συνείδηση του έργου που θα αξιώσουν από αυτούς.


Όπως τα θηρία στέλνουν τα μικρά τους για αναζήτηση λείας, έτσι και οι χριστιανοί τοποθετούν τους υπηκόους τους σε θέσεις προσοδοφόρες, χωρίς καν να σκεφθούν και να εξηγήσουν το λόγο που υπάρχει αυτή  η θέση. Γι αυτό οι Κυβερνήσεις τους καταστρέφονται με τις ίδιες τους τις δυνάμεις, με τις πράξεις της ίδιας της διοίκησης τους. 


Ας βγάλουμε λοιπόν από τα αποτελέσματα αυτών των πράξεων ένα επιπλέον δίδαγμα για το πολίτευμα μας. Θα απομακρύνουμε το φιλελευθερισμό από όλες τις σπουδαίες θέσεις της διοίκησης μας, από τις οποίες θα εξαρτάται η μόρφωση των υποτελών μας σύμφωνα με τον τρόπο που επιβάλλει η κοινωνική μας τάξη. Δεκτοί στις θέσεις αυτές θα γίνονται μόνο εκείνοι, τους οποίους θα έχουμε διαπαιδαγωγήσει εμείς οι ίδιοι για τη διοικητική εξουσία. Μπορεί κανείς να μας παρατηρήσει πως η απομάκρυνση παλιών υπαλλήλων θα στοιχίσει ακριβά στο θησαυροφυλάκιο. Σ' αυτό θα απαντήσουμε ότι πρώτον θα βρούμε γι αυτούς μαι ιδιωτική υπηρεσία αντί γι αυτή τη δημόσια που θα χάσουν και δεύτερον ότι, εφόσον ο χρυσός του κόσμου θα είναι συγκεντρωμένος στα χέρια μας, η κυβέρνηση μας δε θα φοβάται τις υπερβολικές δαπάνες. 


Η απολυταρχία μας θα είναι συνεπής σε όλα. Και γι αυτό η μεγάλη θέληση μας θα είναι σεβαστή και ότι θα διατάζουμε θα εκτελείται χωρίς αντιρρήσεις. Δε θα λαμβάνει υπόψη της κανένα ψίθυρο, καμμιά δυσαρέσκεια και θα καταπνίγει με παραδειγματική τιμωρία κάθε εξέγερση. 


Θα καταργήσουμε το δικαίωμα της αναίρεσης, την οποία θα διατηρήσουμε μόνο εμείς οι κυβερνήτες, γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε να σχηματίσει ο λαός την εντύπωση ότι είναι δυνατό να βγήκε κάποια άδικη απόφαση από τους δικαστές που διορίστηκαν από εμάς. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, εμείς οι ίδιοι θα ακυρώσουμε την απόφαση τιμωρώντας όμως τόσο παραδειγματικά το δικαστή που δεν αντιλήφθηκε το καθήκον του και τον προορισμό του, ώστε ποτέ πιά να μην επαναληφθούν τέτοιες περιπτώσεις. Επαναλαμβάνω και πάλι ότι θα  γνωρίζουμε και την πιό μικρή λεπτομέρεια της διοίκησης μας και ότι αρκεί μόνο να επαγρυπνούμε, για να μένει ευχαριστημένος ο λαός από εμάς, διότι θα έχει δίκιο να απαιτεί από καλή Κυβέρνηση καλό υπάλληλο. 


Η Κυβέρνηση μας θα έχει την όψη Πατριαρχικής και Πατρικής εποπτείας εκ μέρους του Κυβερνήτη μας. Ο λαός μας και οι υπήκοοι μας θα βλέπουν στο πρόσωπο του ένα πατέρα που μεριμνά για όλες τις ανάγκες, για όλες τις πράξεις, για όλες τις αμοιβαίες σχέσεις μεταξύ των υπηκόων και της Κυβέρνησης. Τότε θα ποτιστούν τόσο πολύ από τη σκέψη ότι, εφόσον θέλουν να ζουν ειρηνικά και ήσυχα, είναι αδύνατο να απορρίψουν την κηδεμονία και τη καθοδήγηση αυτή ώστε θ'α αναγνωρίσουν την απολυταρχία της Κυβέρνησης μας με σεβασμό που θα φθάνει μέχρι τη λατρεία, ιδίως όταν θα πεισθούν ότι η εξουσία της αντικαθίσταται από μια παρόμοια των υπαλλήλων της, οι οποίοι εκτελούν τυφλά τις οδηγίες της. Θα είναι πέρα για πέρα ευχαριστημένοι, γιατί θα έχουμε κανονίσει τα πάντα στη ζωή τους, όπως οι φρόνιμοι γονείς, που θέλουν να αναθρέψουν τα παιδιά τους με το αίσθημα του καθήκοντος και της υπακοής. Γιατί οι λαοί σε σύγκριση με τα μυστικά της πολιτικής μας, είναι παιδιά αιωνίως ανήλικα, όπως και οι Κυβερνήσεις τους...


Όπως βλέπετε, βασίζω την Κυριαρχία μας πάνω στο δικαίωμα και στο καθήκον. Το δικαίωμα να απαιτείται η εκπλήρωση του καθήκοντος είναι το πρώτιστο δικαίωμα μιας Κυβέρνησης που φέρεται με τρόπο πατρικό απέναντι στους υπηκόους της. Κατέχει το δίκαιο του ισχυρότερου και έχει χρέος να το χρησιμοποιήσει, για να κατευθύνει την ανθρωπότητα στη τάξη, την καθορισμένη από τη φύση, την υπακοή. Το παν στον κόσμο υπακούει, αν όχι στους ανθρώπους, τουλάχιστον στις περιστάσεις ή στην ιδιαίτερη του φύση και σε κάθε περίπτωση στον ισχυρότερο. Ας γίνουμε λοιπόν ισχυρότεροι, για να πετύχουμε το αγαθό. 


Πρέπει να γνωρίζουμε να θυσιάζουμε αδίστακτα κάποια μεμονωμένα άτομα, παραβιάζοντας την κατεστημένη τάξη, διότι στην παραδειγματική τιμωρία του κακού υπάρχει μεγάλη μορφωτική δύναμη. 


Αν ο Βασιλιάς του Ισραήλ βάλει πάνω στο ιερό κεφάλι του το στέμμα που θα του προσφέρει η Ευρώπη, θα γίνει ο Πατριάρχης του Κόσμου. Τα αναγκαία θύματα, τα οποία λόγω της χρησιμότητας τους θα τα θυσιάσει, δε θα φτάσουν ποτέ τον αριθμό των θυμάτων που προσφέρθηκαν για πολλούς αιώνες στη μανία των μεγαλείων από την αντιζηλία των Χριστιανικών Κυβερνήσεων. 


Ο Βασιλιάς μα θα βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με το λαό. Θ'απευθύνει σε αυτόν λόγους από το βήμα, τους οποίους αμέσως η φήμη θα φέρει παντού στα πέρατα της οικουμένης. 



Δεν υπάρχουν σχόλια: